Welkom!
Hallo bezoeker!!

Welkom op mijn, nu nog vrij lege, weblog! Aan dat lege gaat hopelijk gauw veel verandering komen, want als het goed is, ga ik jullie zo’n beetje dagelijks op de hoogte houden van alles wat mij bezighoudt, en van alle leuke dingen die ik meemaak!
Ik ben Sandra, 20 jaar en ik studeer aan de Pabo in Breda, geen zware studie, maar wel een ontzettend leuke! Vooral het stagelopen bevalt mij heel erg goed! Ook werk ik ik cafxe9 de Groene Sael in Breda, achter de bar en daar heb ik het ontzettend naar mijn zin! Op dit moment heb ik thuis ook nog eens zes cavia’s, en daar ben ik ontzettend gek mee, je zal hier dan ook vaak over ze kunnen lezen
De dingen die ik hier schrijf zullen veel met mijn studie, mijn werk of mijn cavia’s te maken hebben, omdat dat nu eenmaal de drie dingen zijn waar ik me op het moment mee bezighou…verder zullen er ongetwijfeld ook vele onzin dingen opkomen, want…de lol gaat boven alles natuurlijk!
Hoop dat jullie regelmatig een kijkje komen nemen!

Weer een tijd niet gelogd, maar wel weer een tijd waarin veel gebeurd is. Zo ook de brand, ik noem het zo omdat dat voor mij ook zo in mijn geheugen zit.
Een aantal weken geleden zat ik lekker op mijn stage, de kinderen waren naar huis, en dus keek ik op mijn telefoon, met 11 gemiste oproepen en 14 smsjes begreep ik al snel dat er iets aan de hand moest zijn, zeker toen ik zag dat het allemaal oproepen van mijn collega’s waren…ik las een sms waarin stond: “Hee San, ik hoorde dat de Groene in brand staat, klopt dat?” Toen ik dat las dacht ik even dat ik gek werd en belde mijn collegaatje en tevens beste vriendinnetje op, zij vertelde mij dat het inderdaad waar was, dat onze geliefde werkplek, De Groene Sael, in brand stond.
Meteen ben ik toen op mijn scooter gesprongen en ben naar de stad gereden, toen ik daar aankwam zag ik eigenlijk pas hoe flink het was, bij de achterbar was alles naar beneden gekomen en ik zag de lampen zwartgeblakerd en kapot op de grond liggen, het lag er troosteloos bij.
Gelukkig waren er veel collega’s waaraan ik veel steun had, want na 3 jaar werken met ontzettend veel liefde en plezier, is dit toch wel even iets dat je moet verwerken. Een ding was ons wel meteen duidelijk, voorlopig zouden we niet aan het werk kunnen.
We zaten allemaal zonder werk…gelukkig hebben we allemaal weer vrij snel nieuw werk kunnen vinden, we werken nu in andere cafe’s, bij callcenters of zijn taxichauffeur geworden. Wekenlang wisten we en hoorden we niks, iedereen wilde dolgraag weer aan het werk, maar dat zat er voorlopig nog niet in, ze lieten ons ook gewoon helemaal niks horen. Later hoorden we dat t achterste deel met oud en nieuw open zou gaan, maar helaas is dat onhaalbaar…we kunnen nog steeds niets anders doen dan afwachten en hopen dat ons geliefde cafeetje weer snel open zal zijn!!

Je kent dat wel, je hebt zo’n speciaal ex vriendje of vriendinnetje die maar in je hoofd blijft rondspoken. Ook al is het allang uit, ook al heb je geen of weinig contact met elkaar, je denkt toch af en toe eens terug aan de tijd die zo leuk was, toen jullie nog samen waren.
Ik heb persoonlijk twee van die figuren, soms heb ik geen enkele last van ze, en zitten ze in mijn hoofd als een leuke of soms een pijnlijke herinnering. Zo nu en dan komt er eentje naar voren, die ben ik dan die week tegengekomen, of heeft me toevallig opgebeld, hij spookt dan weer een tijdje rond, en verdwijnt vanzelf weer naar de achtergrond. Dit is een tijdje zo gegaan, tot vorige week zondag. Zoals wel vaker op zondagmiddag, zat ik weer eens lekker lamlendig achter mijn pc, toen mijn ex me aansprak.
Hij had me al vaker aangesproken, en ook gesmst, of ik een keer wat wilde gaan drinken. Ik, achterdochtig als ik ben, had daar weinig trek in, want ja, exen willen maar 1 ding, toch?
Maar, na een leuk MSN gesprek, liet ik me toch overhalen, en ging wat met hem drinken. Een goede zet, dacht ik aan het begin, want het was echt een leuke avond, met veel herinneringen en soms een klein traantje. Maar vanaf het moment dat ik thuis kwam, heb ik het niet van me af kunnen zetten. We hadden het erover gehad, hoe het had kunnen zijn als alles gewoon goed was gelopen, en die gedachte liet me niet meer los.
Vanmiddag sprak ik hem weer, en het bleek zo te zijn dat hij hetzelfde had, gelukkig ben ik zo verstandig geweest om te zeggen dat ik me wil behoeden voor een fout die ik dan voor een tweede keer maak, en me dan weer veel verdriet zou doen. Dat wil ik niet.
Toch, het verbaast me eigenlijk nog steeds hoe vast ik nog aan hem zit. Elke jongen die ik tegenkom en waarmee het lekker loopt, ga ik met hem vergelijken. Ik vergelijk hun kleding, hun manier van doen en hun omgang met mij. En uberhaupt het feit al dat ik nog steeds zo veel aan hem denk verbaast me, ik had gedacht dat ik daar nu toch wel overheen zou zijn. Ben ik nou zo abnormaal? Ben ik de enige die last heeft van vergelijkingsdrang bij een nieuwe lover?
Waarom doe je dat eigenlijk, was de relatie zo perfect dat dat een goed uitgangspunt is voor een nieuwe relatie? Waarschijnlijk niet, anders zou het niet uitzijn lijkt me, ik kan er geen vinger opleggen, ik begrijp simpelweg niet waarom ik dat doe.
Wou dat er een wisknopje in mijn hoofd was, daar stop ik mijn exen in, en dan verwijder ik ze. Dan kan ik in elk geval niet meer afknappen op een jongen, omdat ie niet is zoals hij.

Iedereen doet het weleens, bijna niemand geeft toe dat ze het doen.
Waarom? Waarom is een one night stand zo interessant, zo makkelijk en soms toch zo boeiend. Het is seks ja, maar er komt verder dan ook helemaal niets bij kijken, iedereen die zegt dat seks zonder liefde niet bestaat, stap maar van je geloof af, het bestaat wel degelijk, en er wordt flink gebruik van gemaakt ook!
Eigenlijk is het hebben van een one night stand het makkelijkste wat er is. Je bent vrijgezel, je ziet er best goed uit en je hebt er zin in. Als je dan op stap bent en je ziet iemand die je wel wat lijkt, is het leed eigenlijk al geleden, zodra je een eerste gesprek met elkaar hebt, weet je of je die avond goed zit of niet.
Misschien te fout voor woorden, maar het gebeurd steeds vaker, en steeds meer mensen komen er nog voor uit ook. Want wat is er nou eigenlijk mis mee? Het is lekker, je doet het veilig, en met een beetje geluk zie je de heer of dame in kwestie daarna nooit meer. Mooi bekeken zou je denken, maar bij mij komt dan toch de vraag of je je gevoelens echt wel helemaal uitschakelt op zo’n moment.
Vaak denk je toch met een glimlach terug aan die nacht die je hebt beleefd, en hoe je het ook wend of keert, je wordt toch naast elkaar wakker, je denkt dat terug aan de tijd dat je nog een vaste relatie had, en krijgt dan een warm gevoel over je, dit samen wakker worden is iets dat je altijd wel zou willen! Toch gaat het niet zo, je kleed je aan en vertrekt weer, ondertussen bedankend voor de leuke nacht die je hebt gehad.
Is het leuk om te doen? Zeker!
Kun je je gevoelens uitschakelen tijdens en nadat het is gebeurd? Daar ben ik nog niet zo zeker van, al helemaal niet als je telefoonnummers uitwisselt en dan toch een smsje krijgt waarin dan staat dat het toch wel erg fijn was…
Misschien dat het ons ooit nog lukt, om het echt zonder gevoel te gaan doen, maar tot die tijd, gewoon maar geen telefoonnummers uitwisselen, het zal toch nooit wat worden!

Ik schaam me diep!!! Heb echt al te lang geen log meer op mijn weblogje geplaatst, maar ik moet ook heel eerlijk bekennen dat ik erg druk ben met van alles en nog wat!!
Loop inmiddels 2 dagen in de week stage, op een superleuke school en ik ga 3 dagen in de week zelf nog naar school…dan werk ik nog 3 avonden in de week en beheer ik een eigen forum. Allemaal dingen waar enorm veel tijd in gaat zitten!!!
Dat is natuurlijk geen excuus om mijn logje te vergeten, en omdat ik laatst een aantal mensen sprak die zeiden dat ze het jammer vonden dat ik niks meer schreef, ben ik toch maar weer begonnen.
Natuurlijk eerst met dit stukje, zodat iedereen even mijn nederigen excuses kan lezen voor het niet plaatsen van logs, maar zoals de titel al aangeeft, was ik dat even vergeten! Wat een druk leven al niet met je kan doen he?
Genoeg om over te loggen heb ik zeker de komende tijd, er zijn de afgelopen weken weer veel dingen geweest waar ik me over heb verbaasd of waar ik over na heb moete denken, en die bedenkingen en gedachtes zal ik dan ook zeker weer met iedereen die dit leest gaan delen!
Bij deze, nogmaals mijn excuses voor het niet loggen, maar ik ga het nu echt weer bijhouden!!!

Misschien niet een heel origineel onderwerp, maar wel eentje waar ik zo mijn meningen, gedachtes en misschien ook wel bedenkingen bij heb.
Het is een nieuw fenomeen, relatiesites springen als paddestoelen uit de grond, en krijgen met de dag meer leden die naarstig op zoek zijn naar een date, een avondje seks, vriendschap of echt een serieuze relatie. Het is mij opgevallen dat er op die site echt gewone mensen staan, mooie mensen ook, mensen die geen geluk hebben in de liefde, en dus maar op deze manier nieuwe potientele kandidaten gaan zoeken.
Wat mij verbaast, is dat het ook zo ontzettend vaak succesvol is! Ik weet van mezelf dat ik afga op hoe iemand overkomt als ik hem zie, wat voor uitstraling ie heeft, en natuurlijk of ie er een beetje goed uitziet! Maar hoe doe je dat via internet?
Mij hoor je niet zeggen dat ik het zelf niet heb geprobeerd hoor, want natuurlijk moest ik meedoen met de meute, en heb me ook aangemeld op zo’n site. Eerlijk gezegd vond ik het nogal gemaakt, je krijgt een berichtje van een jongen, of man, waarin negen van de tien keer staat dat de omschrijving en het verhaaltje op je profiel hen zo aansprak, en ze je graag beter willen leren kennen. Bij mij ben je dan al meteen exit, probeer eens iets origineels!!!! Zo kreeg ik van een van de heren op de betreffende site een gedicht, een gedicht over mij, en ik moet zeggen dat ik erg gevleid was toen ik dat las, jammer dat ie in de veertig was, niet echt mijn categorie dus!
Natuurlijk wil ik niet iedereen over een kam scheren, ik moet eerlijk bekennen dat ik met een aantal jongens van die site een aantal erg gezellige gesprekken heb gehad op MSN, maar om nou te zeggen dat er een vonk oversloeg? Of dat ik echt daadwerkelijk interesse had in een van de heren, nee, eerlijk gezegd niet.
Blijkbaar ben ik nog van de oude stempel, ik moet iemand zien, zien hoe hij zich gedraagt, wat hij aanheeft, hoe hij lacht, wat ie uitstraalt, pas dan kan ik uberhaupt interesse in iemand hebben. Een foto is leuk, maar kan een vertekenend beeld geven, dat altijd nog kan tegenvallen.
Misschien is het wel zo dat de mensen die aan internetdating doen, en er ook echt serieus mee bezig zijn, wel echt moeite hebben om in real life een partner te vinden…door verlegenheid bijvoorbeeld, dan vind ik het overigens wel een ander verhaal…maar als je gewoon een leuke jonge meid of jongen bent, waarom???
Dusseh…internetdaten? Neh…doe mij maar een echt vent met een leuke kop en een vlotte babbel in de kroeg, daar maak je mij veel blijer mee!!!

Gisterenmiddag, zo rond een uur of 4 sprak Leonie mij aan op MSN (jahaa, die van de chocolade weblog!!). Ze zei dat ze een vreemde kerel op haar MSN had, die haar had toegevoegd en na 5 minuten zijn telefoonnummer al gaf. Daar zag ik wel lol in, dus voegde zij mij toe aan het gesprek dat zij met hem had.
Maar wat een randdebiel was dat dan zeg!! Constant ging het over foto’s die hij wilde zien, maar denk maar niet dat meneer zelf een foto naar ons toe durfde te sturen, wij moesten hem maar bellen zei hij, dan kon hij gezellig met ons praten. Natuurlijk hebben wij dat niet gedaan, maar toen Leonie offline ging kon er ineens wel een foto vanaf.
Nu wil ik niemand in hokjes indelen hoor, maar er kwam een foto van een niet al te snugger uitziende donkere jongen. Aangezien hij nogal op mijn foto geilde, zei ik dat hij mijn type niet was, maar hij bleef doorzagen.
Vandaag was hij er weer, hij had me om te beginnen al een mail gestuurd met daarin mijn eigen foto, en had tegen Leonie gezegd dat ik hem gisterenavond had opgebeld, wat natuurlijk niet zo was.
Drie keer veranderde hij zijn leeftijd, van 23 naar 17 en later was hij ineens 25. Beetje vreemd als je het mij vraagt. Verder bleek meneer nogal seksueel gefrustreerd te zijn, hij zei dat hij een paal in zijn broek had, en dat hij Leonie weleens wilde pakken (dit waren niet zijn woorden, maar ik zal het maar netjes houden). Wel zegt hij dat hij een vriendin heeft en dat hij ons gaat blokkeren, wat hij elke keer niet doet.
Bij mij komen er dan toch vragen naar boven borrelen. Zijn mensen dan echt zo alleen en eenzaam dat ze mensen gaan opzoeken op internet, en deze dan willekeurig toevoegen aan hun Messenger lijst? In de hoop dat het iemand is die net zo gefrustreerd en eenzaam is als zijzelf? Liegen doet ie sowieso, dat is mij al sinds zijn eerste zin duidelijk, maar ik zie er het nut niet van in om mensen toe te voegen en ze vervolgens te beledigen en ze in de zeik te zetten.
Waarschijnlijk is het gewoon een enorme nerd, zonder vrienden en zonder vriendin, die lichtelijk contactgestoord is en zijn heil dus maar op het internet zoekt……
Ohnee…ik deed niet aan vooroordelen en hokjes
Wordt misschien nog wel vervolgd ook!!

Sommige dingen begrijp ik niet, dingen die anderen met de regelmaat van de klok doen, maar die ik persoonlijk niet over mijn hart zou kunnen verkrijgen. Een van die dingen is vreemdgaan, ik kan er echt met mijn hoofd niet bij dat op het moment dat je een goede relatie hebt, geen problemen, de seks is leuk en je kunt goed met elkaar praten, dat je dan vreemdgaat.
Zelf ben ik 1 keer vreemdgegaan, ik had 2 weken iets met mijn toenmalige vriend toen ik het op een feestje van mijn werk nodig vond om met een collega te zoenen. Ik was bezopen, en nee, dat is geen excuus want ik wist waar ik toen mee bezig was, en kwam achteraf met een enorm groot schuldgevoel te zitten. Het dillemma of ik het wel of niet eerlijk moest vertellen was groot, want natuurlijk wilde ik wel eerlijk zijn, maar ik wilde hem ook niet kwijt. Nooit heb ik het verteld, en altijd was er een stemmetje in mijn achterhoofd die er bang voor was dat hij er via via achter zou komen, dat is natuurlijk nooit gebeurd, en het is inmiddels ook allang uit, maar het gevoel dat ik er toen bij had vond ik zo erg, dat ik het echt niet snel nog een keer zou doen.
Ik kreeg er dus een schuldgevoel van, en waarschijnlijk velen met mij, maar ik ken ook mensen (en nee, ik noem geen namen) die vreemdgaan alsof het bij hun relatie hoort. De relatie duurt meestal al een aantal jaren, de man in kwestie gaat stappen, gezellig met zijn vrienden, en versiert daar vrouwen. Hij doet het dus op dat moment overkomen alsof hij geen relatie heeft. Soms zoent hij er alleen mee, andere keren gaat hij met die vrouwen mee naar huis, wat daar vervolgens gebeurd is wel te raden denk ik zo.
Als ik in mijn omgeving kijk, zijn er best veel mensen die aan one night stands doen, of die een avondje zoenen met iemand. Niks mis mee lijkt me, want zelf doe ik dat ook weleens. Maar toch ken ik er weinig die dat doen terwijl ze een relatie hebben.
Ik vraag me af waarom ze het doen, is het om de spanning in hun huidige relatie op peil te houden? Of gewoon, omdat het leiden van een zogenaamd dubbelleven voor de nodige spanning zorgt. Persoonlijk zou ik me constant zorgen maken om het feit dat mijn partner erachter kan komen, en ik wil dan ook niet denken aan de gevolgen die dat zou kunnen hebben.
Feit is wel dat de vreemdganger meestal afspraken maakt met zijn scharrel, die afspraken zijn ervoor om te zorgen dat niemand erachter komt, het mag tegen niemand verteld worden, want stel je voor als de vriend of vriendin erachter komt.
Persoonlijk vind ik het achterbaks als je vreemdgaat, dat hoort niet en alleen al uit fatsoen zou je dat niet moeten doen. Zal niet zeggen dat ik nooit gezoend heb met een vreemdganger hoor…maar ach, is de boze vriendin die erachter komt mijn probleem?? Dacht het niet!

In eerdere logs heb ik wel verteld over mijn problemen van het vinden van een goede LIO stageplaats zodat ik volgens schooljaar af kan gaan studeren. Nadat ik bij een aantal scholen was afgewezen, werd ik voor mijn vakantie door een school gebeld. Of ik een dagje mee kon komen lopen. Nou prima, dacht ik, dat is een mooie kans om me van mijn beste kant te laten zien.
Maar bah, wat viel me dat tegen zeg, gedurende de dag werden me hele vreemde vragen gesteld, of ik een bijbaantje had, en zo ja of ik daar dan toch wel mee zou gaan stoppen, want een bijbaan en een stageplaats, nee dat kon echt niet samen!
Ook vroegen ze of ik een vriendje had, en of die het dan wel zo leuk zou vinden als ik in de weekenden geen tijd meer voor hem had, omdat ik natuurlijk alleen maar met mijn stage bezig zou zijn. Dit vond ik persoonlijk heel vreemde vragen, ook vroegen ze naar mijn studiepunten, opzich hun goed recht natuurlijk, maar toen ik vertelde dat ik op school afspraken heb gemaakt over het inleveren van achterstallige werkstukken zeiden ze dat ze daar niet op konden vertrouwen.
Al met al een heel vreemd gesprek dus, en sowieso een rare dag, had het idee dat ze me alleen maar hadden gevraagd zodat ik ‘s middags meekon op excursie omdat ze mensen tekort hadden….
Maargoed, achteraf was ik blij dat ik daar niet ben aangenomen, want met zulke achterdochtige mensen wil ik nieteens werken, dus ik zat nog steeds zonder plaats.

Totdat ik dinsdagmiddag voor ik wegging ineens werd gebeld, of ik nog steeds een plaats zocht. Natuurlijk zei ik ja, maar ik vertelde wel eerlijk dat ik die nacht op vakantie ging. Ben toen die middag nog op gesprek geweest, en terwijl ik op Gran Canaria zat hebben ze mijn moeder laten weten dat ik de donderdag nadat ik terug was een ochtend mocht komen meelopen, en daarna nog een gesprek zou hebben.
Ik had sowieso na het eerste gesprek al een heel goed gevoel over deze school, de sfeer die er hing was erg gezellig, en ik werd echt fijn ontvangen. Dat gevoel was na afgelopen donderdag nog steeds zo, en ook het gesprek verliep goed. Diezelfde middag kreeg ik een telefoontje dat ik was aangenomen!!!
Ben meteen de volgende dag langsgegaan om mezelf voor te stellen aan de kinderen uit mijn klas, ik krijg een groep 5/6, een ontzettend leuke, maar wel grote groep.
De stageschool is een Jenaplanschool, dat is een speciale onderwijsvorm, maar wel eentje waar ik me er goed in kan vinden. Ik heb er in ieder geval al heel erg veel zin in!!!!

Zo’n drie weken voordat ik op vakantie ging werd een van mijn cavia’s erg ziek. Dus, ik ging ermee naar de dierenarts. De dierenarts onderzocht hem grondig en zei dat hij te lange kiezen had, die onder narcose bijgeveild moesten worden. Prima, de volgende dag heb ik Buster naar de dierenarts gebracht voor de operatie en diezelfde dag nog kon ik hem ook weer ophalen.
Het leek allemaal best goed te gaan, alleen stopte hij met eten en drinken, en was hij heel erg lusteloos. Ik had hem apart in een kooi gezet zodat hij wat rust had, en dwangvoerde hem, maar het heeft niet zo mogen zijn. 4 dierenartsbezoekjes en bijna 150 euro verder heb ik hem toch in moeten laten slapen, heel erg verdrietig, maar ik kon hem ook niet zo laten lijden…(Buster is de 2e cavia van rechts op de kopfoto).

Na een paar dagen werd ik opgebeld door een vriendin van mij, ze vond het hele verhaal over Buster zo sneu, dat ze mij graag een nieuw vriendje voor Dobby wilde geven (Dobby zat inmiddels alleen, omdat hij altijd samen met Buster was). Eerst wilde ik het niet echt, maar later toen ik foto’s zag verloor ik toch weer mijn hart aan een leuk klein caviaatje.
Omdat ik op vakantie ging zou hij daar voorlopig nog blijven, eerst gewoon nog bij zijn moeder, en later is hij nog een week bij die vriendin van mij geweest om alvast te wennen en om al een beetje tam te kunnen worden.
Afgelopen zaterdag ben ik helemaal met de trein, metro en bus naar Krimpen aan de Lek gereisd, om daar mijn nieuwe liefde voor het eerst te zien en mee naar huis te nemen. Het was liefde op het eerste gezicht, en gelukkig kon hij het ook met Dobby heel erg goed vinden.
Deze nieuwe aanwinst is een CH Teddy en gaat er als het goed is als ie groot is heel pluizig uitzien, zijn naam is Wooky….en hij is geweldig!!!

Hieronder op de foto staat Dobby (links) samen met Wooky